Widzę te liście, szargane wiatrem

I piach, we wzory ułożony

Nie widzę tylko jak oddycham

I ciepła rąk, kochanej żony.

Tak zawieszony między światy

Nie wiem gdzie jestem, dokąd zmierzam

Czy życie moje już skończone...

Nadal i nadal nie dowierzam.

Podzieleni

 Podzielił nas, mój bracie

Zły polityków głos W dwóch wrogich sobie obozach Na dwoje dzieląc włos Im tylko ważna władza Nas poprowadzi Bóg Patrzymy tak na siebie Tyś wróg mój, ja twój wróg! Komuchów czas pogonić By nie płynęła krew Polskiej nam trzeba zgody Złym politykom wbrew

Marzyć...

Choć na moment chcę być wilkiem

Mieć przestrzenie, gdzie szum milknie

I usłaną pięknem drogę,

Jakbym lasu został Bogiem

Dobro trzymać, wciąż formować

I na oku mieć świat mały,

By nikt nie mógł dominować 

By wrogowie zawżdy drżali.

Choć w połowie, niech się spełni,

Moja wilcza myśl natrętna

I niech stoczy walkę z marą

By jak bańka mi nie pękła!

Śledź po islandzku.

 5 sporych płatów solonego śledzia wymoczonego .

Na marynatę:

10dkg obranego korzenia chrzanu

0.5 l. soku z buraków 

1 gwiazdka anyżu

4 ziela angielskiego

5 ziaren pieprzu

5 dkg marynowanych buraczków

 1/2 szklanki cukru

1/2 szklanki wody

1/2 szklanki  octu 10%

kwaśna śmietana 18 %

1 jabłko 

1 szalotka(mała)

koper

2 - 3 łyżki kaparów 

chleb razowy 

masło

Chrzan pokroić w cieniutkie plastry. Wrzucić do rondla. Dołozyć sok z buraków, anyż, ziele, pieprz. Doprowadzić do wrzenia, zdjąć z ognia i odstawić na godzinę.

Zagotować wodę z octem i cukrem. Wymieszać i odstawić do wystudzenia  (temp.pokojowa) teraz dodać do marynaty buraczki pokrojone na 2-4 części.

Śledzie pokroić na 2 cm kawałki i przełożyć do słoika. Zalać marynatą i wstawić do lodówki na 3-6 dni.

Serwować na kromce razowego chleba z masłem, odsączone z marynaty z kleksem  śmietany, jabłkiem pokrojonym w cienkie plasterki i cebulą pokrojoną w piórka.

  obsypać kaparami i posiekanym koprem. 

S M A C Z N E G O !!!

Drogowskaz

Nauczę cię synku liter

i zdjęcia przodków pokażę,

A kiedy trochę podrośniesz,

i zdrajców Polski ci wskażę.

Pokażę, jak zdobyć siły,

byś nigdy nie stracił marszruty,

Byś serce miał zawsze dla Polski,

a dla jej wrogów buty!

Nauczę, kto był nam wrogiem,

kto nam zadawał blizny.

I kochać całym sercem

imię Polski, Ojczyzny!

Wygasił bym obraz w oczach

I słuch zagłuszył dźwiękiem

By nie oglądać już

Ludzi skalnych lękiem

By nie usłyszeć więcej

Bigotów kolorowych

By nie mieć więcej już

Śmietniska wokół głowy...

Samotność

Samotność jest jak burza.

Z tłumu chmur powstaje,

by spotkać nienasycenie... Stłamsić pragnienie W wiatr się zanurza, W czyste niebo nieustannie wrasta. Ciemnością porasta I wsie i miasta. I choć czasem, nie jesteśmy sami, Samotność płacze z chmur, pływa całymi rzekami...