Widzę te liście, szargane wiatrem

I piach, we wzory ułożony

Nie widzę tylko jak oddycham

I ciepła rąk, kochanej żony.

Tak zawieszony między światy

Nie wiem gdzie jestem, dokąd zmierzam

Czy życie moje już skończone...

Nadal i nadal nie dowierzam.

Po cóż nam w tłumie siedzieć

Zawistnym karmić ego

Wampirze dusze krwią napełniać

Więc pytam się, dlaczego?!

Wystarczy nam dla siebie być

Napełniać się radością

Dotykać ciszą serca swe,

Wciąż biją nam miłością...